Shloka 187
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
श्वापि महेश्वरवचनाद् भवामि स हि नः पर: काम: । त्रिदशगणराज्यमपि खलु नेच्छाम्यमहेश्वराज्ञप्तम्
śvāpi maheśvara-vacanād bhavāmi sa hi naḥ paraḥ kāmaḥ | tridaśa-gaṇa-rājyam api khalu necchāmy amaheśvarājñaptam ||
โอ้ศักระ! ด้วยพระดำรัสของมหेशวร ข้าพเจ้าจะเป็นสุนัขก็ยอม—นั่นแลคือความปรารถนาสูงสุดของข้าพเจ้า และแม้ความเป็นใหญ่เหนือหมู่เทพ ข้าพเจ้าก็มิใคร่รับ หากมิใช่ตามพระบัญชาของมหेशวร
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
True devotion values obedience to the rightful divine command above status, power, or reward; even the lowest condition accepted for dharmic obedience is preferable to the highest sovereignty gained without proper sanction.
Vāsudeva declares his unwavering allegiance to Maheśvara’s will: he would accept even a degraded form if Śiva commands it, but he refuses even the rule of the gods if it comes without Śiva’s authorization—asserting that legitimacy and devotion outweigh worldly or celestial power.