Shloka 79
Vānaprastha-dharma and Tapas: Śiva–Umā Saṃvāda
Forest-Stage Discipline and Austerity
षष्टिं वर्षमहस्राणि पितरस्तेन तर्पिता: । पितरोंने कहा--मुने! छोड़े हुए नीले रंगके साँड़की पूँछ यदि नदी आदिके जलमें भीगकर उस जलको ऊपर उछालती है तो जिसने उस साँड़को छोड़ा है उसके पितर साठ हजार वर्षोतक उस जलसे तृप्त रहते हैं ।।
ṣaṣṭiṁ varṣa-sahasrāṇi pitaras tena tarpitāḥ | yaḥ tu śūnyaṁ gataṁ paśuṁ kūlād uddhṛtya tiṣṭhati ||
เหล่าปิตฤกล่าวว่า “ด้วยการกระทำนั้น ปิตฤย่อมอิ่มเอมอยู่ถึงหกหมื่นปี และผู้ใดช่วยสัตว์ที่ถูกทอดทิ้งซึ่งตกอยู่ในอันตราย ณ ริมฝั่งแม่น้ำ ยกขึ้นจากโคลนตมแล้วคุ้มครองให้ปลอดภัย บุญแห่งการปกป้องด้วยเมตตานั้นย่อมเป็นเครื่องบูชาแก่บรรพชน ดุจปิณฑะและน้ำตัรปณะ หล่อเลี้ยงท่านทั้งหลายยาวนานนัก”
शक्र उवाच
Educational Q&A
Compassionate protection—especially rescuing and caring for an abandoned or endangered animal—is presented as a powerful dharmic act whose merit reaches one’s ancestors, satisfying the Pitṛs for an immense duration.
Indra (Śakra) explains the fruit of a specific righteous deed: saving an abandoned animal from peril at a riverbank and keeping it safe. He states that this act becomes a form of ancestral nourishment (tarpaṇa), gratifying the Pitṛs for sixty thousand years.