Shloka 16
Sāma (Sāntva) and Dāna: The Brāhmaṇa’s Conciliatory Release from a Rākṣasa
ये योनिशुद्धा: सततं तपस्यभिरता भृशम् । दानाध्ययनसम्पन्नास्ते वै पूज्यतमा: सदा
ye yoniśuddhāḥ satataṃ tapasyabhiratā bhṛśam | dānādhyayanasampannās te vai pūjyatamāḥ sadā ||
ไมเตรยะกล่าวว่า พราหมณ์เหล่าใดเกิดในวงศ์อันบริสุทธิ์ ตั้งมั่นในตบะอย่างต่อเนื่องและเข้มข้น และเพียบพร้อมด้วยการให้ทานกับการศึกษาพระเวท—พราหมณ์เหล่านั้นแลย่อมได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ควรบูชาสูงสุดเสมอ
मैत्रेय उवाच
Educational Q&A
True venerability is grounded in sustained discipline (tapas), generosity (dāna), and sacred learning (adhyayana), with purity of birth presented as a supporting condition; honor is ethically tied to character and practice.
Maitreya is stating a normative criterion for who deserves the highest respect in society, identifying the Brahmin ideal as one who combines pure lineage with continuous austerity, charitable conduct, and scriptural study.