Shloka 20
Adhyāya 122 — Śruta-vṛtta-yukta Brāhmaṇa and the Ethics of Dāna
Maitreya–Vyāsa Saṃvāda
न तु नाशो$स्ति पापस्य यस्त्वयोपचित: पुरा । शूद्रेणार्थप्रधानेन नृशंसेनाततायिना,तुमने पूर्वजन्ममें अर्थथरायण, नृशंस और आततायी शूद्र होकर जो पाप संचय किया था, उसका सर्वदा नाश नहीं हुआ है
na tu nāśo 'sti pāpasya yas tvayopacitaḥ purā | śūdreṇārthapradhānena nṛśaṃsenātatāyinā ||
วยาสกล่าวว่า “บาปที่เจ้าได้สั่งสมไว้แต่ก่อนยังมิได้สิ้นสูญโดยสิ้นเชิง เพราะในชาติก่อนเจ้าเป็นศูทรผู้ยึดทรัพย์เป็นใหญ่ มีความโหดร้าย และเป็นผู้รุกราน; เศษผลแห่งกรรมนั้นยังไม่หมดสิ้น”
व्यास उवाच
Educational Q&A
Past actions leave moral consequences that may persist across lives; even if one changes outward circumstances, accumulated pāpa is not automatically erased and must be exhausted through appropriate fruition and ethical transformation.
Vyāsa addresses the listener with a moral diagnosis: present suffering or obstacles are traced to previously accumulated wrongdoing—specifically, a former-life pattern of wealth-first motives, cruelty, and aggressive violence—whose karmic residue has not yet been fully spent.