Shloka 1
Adhyāya 122 — Śruta-vṛtta-yukta Brāhmaṇa and the Ethics of Dāna
Maitreya–Vyāsa Saṃvāda
ऑपन-आ प्रात बछ। आर: अ2 अष्टादशाधिकशततमोब<् ध्याय: कीडेका क्रमश: क्षत्रिययोनिमें जन्म लेकर व्यासजीका दर्शन करना और व्यासजीका उसे ब्राह्मण होने तथा स्वर्गसुख और अक्षय सुखकी प्राप्ति होनेका वरदान देना व्यास उवाच शुभेन कर्मणा यद्दै तिर्यग्योनौ न मुहा[से । ममैव कीट तत् कर्म येन त्वं न प्रमुहासे
vyāsa uvāca | śubhena karmaṇā yaddai tiryagyōnau na muhyase | mamaiva kīṭa tat karma yena tvaṃ na pramuhyase ||
วยาสะกล่าวว่า “โอหนอนเอ๋ย กรรมอันเป็นมงคลที่มีกำลังทำให้เจ้าไม่หลงมัวเมา ทั้งที่เกิดในครรภ์เดรัจฉาน แท้จริงเป็นกรรมของเรานั่นเอง ด้วยอานุภาพแห่งการได้เห็นเรา เจ้าจึงไม่ตกอยู่ในความหลง”
व्यास उवाच
Educational Q&A
Even in a low or non-human birth, clarity and freedom from delusion can arise due to accumulated merit (śubha-karma) and the transformative power of contact with a realized sage (darśana). The verse emphasizes karma’s continuity and the role of spiritual influence in dispelling moha.
Vyāsa addresses a being born as a worm/insect and explains why it remains undeluded despite its animal embodiment: the cause is an auspicious karma connected with Vyāsa himself, and specifically the purifying effect of having Vyāsa’s vision.