Shloka 62
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
बालसूर्यप्रतीकाशे विमाने हेमवर्चसि । वैदूर्यमुक्ताखचिते वीणामुरजनादिते,जो मनुष्य अनशन-व्रत करके अपने शरीरका त्याग कर देता है, वह निम्नांकित फलका भागी होता है। वह प्रातःकालके सूर्यकी भाँति प्रकाशमान, सुनहरी कान्तिवाले, वैदूर्य और मोतीसे जटित, वीणा और मृदंगकी ध्वनिसे निनादित, पताका और दीपकोंसे आलोकित तथा दिव्य घंटानादसे गूँजते हुए, सहस्रों अप्सराओंसे युक्त विमानपर बैठकर दिव्य सुख भोगता है
Aṅgirā uvāca: bāla-sūrya-pratīkāśe vimāne hema-varcasi | vaidūrya-muktā-khacite vīṇā-muraja-nādite ||
ในวิมานอันสว่างดุจสุริยะแห่งยามอรุณ เรืองรองด้วยรัศมีทอง ประดับด้วยแก้วไวฑูรย์และมุกดา ก้องด้วยเสียงพิณวีณาและกลองมุรชะ ส่องสว่างด้วยธงและประทีป และสะท้อนด้วยเสียงระฆังทิพย์—เขาอยู่ท่ามกลางอัปสรนับพัน แล้วเสวยสุขทิพย์
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
The passage teaches that rigorous religious observance—specifically the vow of fasting culminating in relinquishing the body—is portrayed as generating extraordinary merit, rewarded with radiant, luxurious heavenly enjoyment. Ethically, it frames self-discipline and vow-keeping as powerful means to attain posthumous फल (phala), though the broader tradition also stresses that such acts must be aligned with dharma and right intention.
Sage Aṅgirā describes the फल (result) granted to a person who undertakes an anāśana-vrata and dies thereby: the person is carried in a splendid vimāna, shining like the morning sun, adorned with gems and pearls, filled with celestial music and bell-sounds, and accompanied by apsarases while enjoying divine pleasures.