Shloka 60
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
शतक्रतुरुवाच येषां वेदा निहिता वै गुहायां मनीषिणां सत्यवतां महात्मनाम् | तेषां त्वयैकेन महात्मनास्मि वृद्धस्तस्मात् प्रीतिमांस्तेडहमद्य
śatakratur uvāca yeṣāṃ vedā nihitā vai guhāyāṃ manīṣiṇāṃ satyavatāṃ mahātmanām | teṣāṃ tvayā ekena mahātmanā asmi vṛddhas tasmāt prītimāṃs te ’ham adya ||
ศตกรตุ (พระอินทร์) ตรัสว่า “ในหมู่มหาตมะผู้สัตย์จริงและทรงปัญญา ผู้มีพระเวทประดิษฐานอยู่ในถ้ำแห่งดวงใจ ท่านเป็นผู้เลิศที่สุด โอ้มหาตมะ ด้วยความห่วงใยเกื้อกูลของท่านแต่ผู้เดียว เราจึงรุ่งเรือง; เพราะฉะนั้นวันนี้เราจึงเปี่ยมด้วยความรักใคร่ต่อท่าน”
गौतम उवाच
Educational Q&A
True greatness is marked by truthfulness and inner assimilation of sacred knowledge: the Vedas are portrayed as ‘enshrined in the heart-cave’ of wise, truthful great souls. Such integrity and inward realization naturally command reverence, even from Indra.
Indra (Śatakratu) addresses a revered great soul, praising him as foremost among sages who embody the Vedas inwardly, and expresses gratitude and affection, stating that he has prospered through that sage’s benevolent intention.