Shloka 21
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
धृतराष्ट उवाच ये ब्राह्मणा मृदव: सत्यशीला बहुश्रुता: सर्वभूताभिरामा: । येडधीयते सेतिहासं पुराणं मध्वाहुत्या जुद्वति वै द्विजेभ्य:
dhṛtarāṣṭra uvāca ye brāhmaṇā mṛdavaḥ satyaśīlā bahuśrutāḥ sarvabhūtābhirāmāḥ | ye ’dhīyate setihāsaṃ purāṇaṃ madhvāhutyā judvati vai dvijebhyaḥ ||
ธฤตราษฏระกล่าวว่า “พราหมณ์เหล่านั้นผู้มีใจอ่อนโยน ตั้งมั่นในสัจจะ ทรงความรู้กว้างขวาง และเป็นที่ชื่นชอบของสรรพสัตว์—ผู้ศึกษาคัมภีร์อิติหาสะและปุราณะ และเมื่อถวาย ‘น้ำผึ้ง’ เป็นอาหุติแล้ว จึงมอบให้แก่เหล่าทวิชะโดยชอบธรรม—(จงกล่าวถึงคนเช่นนั้นแก่เรา)”
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of the brāhmaṇa: gentleness, truthfulness, broad learning, and universal benevolence, joined with disciplined study of sacred-traditional literature (Itihāsa and Purāṇa) and proper ritual-honor toward the twice-born through offerings.
Dhṛtarāṣṭra is describing (and implicitly inquiring about) a class of exemplary brāhmaṇas—defined by character, learning, and ritual practice—within the Anuśāsana Parva’s broader instruction on dharma and proper conduct.