Shloka 19
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
ध्तराष्ट्र वाच अतिथिव्रता: सुव्रता ये जना वै प्रतिश्रयं ददति ब्राह्मणेभ्य: | शिष्टाशिन: संविभज्यमश्रितांश्न मंदाकिनीं तेडपि विभूषयन्ति
dhṛtarāṣṭra uvāca—atithivratāḥ suvratā ye janā vai pratiśrayaṃ dadati brāhmaṇebhyaḥ | śiṣṭāśinaḥ saṃvibhajyam āśritān aśnanti te ’pi mandākinīṃ taṭaṃ vibhūṣayanti ||
ธฤตราษฏระกล่าวว่า—ผู้ใดตั้งมั่นในพรตแห่งการต้อนรับอาคันตุกะ ประพฤติวัตรอันประเสริฐ ให้ที่พึ่งแก่พราหมณ์ และแบ่งปันแก่ผู้พึ่งพิงก่อนแล้วจึงกินแต่ส่วนที่เหลือ—ผู้นั้นแลเป็นผู้ประดับฝั่งมันทากินีให้รุ่งเรือง.
गौतम उवाच
Educational Q&A
A sacred place is truly honored not merely by presence or pilgrimage, but by ethical conduct: welcoming guests, giving refuge to brāhmaṇas, sharing with dependents, and eating only after others are cared for.
Dhṛtarāṣṭra describes the kind of virtuous people who beautify the Mandākinī’s banks—those known for hospitality, support of brāhmaṇas, and disciplined, sharing-based household life—framing moral behavior as the real ornament of holy sites.