ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
सर्वसंगविनिर्मुक्त छन्दांस्युत्तारयन्त्युत । पृथ्वीनाथ! आश्रममें रहकर सब प्रकारकी आसक्तियोंसे मुक्ता हो वेदपाठ करनेवाले ब्राह्मगको यदि वह पापाचारी हो तो भी उसके द्वारा पढ़े जानेवाले वेद उसका उद्धार कर देते हैं
sarvasaṅgavinirmukta chāndāṁsy uttārayanty uta | pṛthvīnātha! āśrameṇa rahitvā sarvaprakārakī āsaktiyoṁ se muktā ho vedapāṭha karanevāle brāhmaṇo ko yadi sa pāpācārī ho to bhī usake dvārā paṭhita hue veda usakā uddhāra kara dete haiṁ |
จัณฑาลกล่าวว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นใหญ่แห่งแผ่นดิน! ฉันท์แห่งพระเวทแลย่อมพาข้ามพ้นได้จริง แม้พราหมณ์ผู้พำนักในอาศรม ปลดเปลื้องจากความยึดติดทั้งปวง หากประพฤติเป็นบาปอยู่ก็ตาม พระเวทที่เขาสาธยายเองนั่นแหละย่อมเป็นเหตุแห่งความหลุดพ้นของเขา”
चाण्डाल उवाच
The verse asserts the salvific power of Vedic recitation, especially when joined with life in an āśrama and freedom from attachment; it suggests that sacred learning and its disciplined practice can become a means of purification even when personal conduct is flawed.
A Caṇḍāla addresses a king (“Pṛthvīnātha”) and argues about the efficacy of Vedic hymns: he claims that the Vedas ‘carry one across’ and can uplift even a sinful Brahmin who recites them while living the āśrama-based disciplined life.