Shloka 31
गौतम्युवाच नास्मिन् हते पन्नगे पुत्रको मे सम्प्राप्स्यते लुब्धक जीवित वै । गुणं चान्य॑ नास्य वधे प्रपश्ये तस्मात् सर्प लुब्धक मुज्च जीवम्,गौतमी बोली--व्याध! इस सर्पके मारे जानेपर मेरा पुत्र पुनः जीवन प्राप्त कर लेगा, ऐसी बात नहीं है। इसका वध करनेसे दूसरा कोई लाभ भी मुझे नहीं दिखायी देता है। इसलिये इस सर्पको तुम जीवित छोड़ दो
Gautamy uvāca—nāsmin hate pannage putrako me samprāpsyate lubdhaka jīvita vai | guṇaṁ cānyan nāsya vadhe prapaśye tasmāt sarpa lubdhaka muñca jīvam ||
เกาตมีกล่าวว่า “โอ้ นายพราน ต่อให้ฆ่างูตัวนี้ บุตรของข้าก็มิได้ฟื้นคืนชีวิต และข้าก็มองไม่เห็นประโยชน์อื่นใดจากการฆ่ามัน เพราะฉะนั้น โอ้ นายพราน จงปล่อยมันไปทั้งเป็นเถิด”
लुब्धक उवाच
Educational Q&A
Gautamī argues from dharma and practical wisdom: killing out of grief or revenge does not restore what is lost, and violence without clear benefit only multiplies harm. Therefore one should restrain anger and choose compassion.
After Gautamī’s son has died due to a snake, the hunter (lubdhaka) is ready to kill the snake. Gautamī stops him, stating her son will not return to life by the snake’s death and that no good comes from it, so the snake should be released alive.