Shloka 3
Satyavatī’s Disclosure and the Summoning of Vyāsa
Niyoga for Kuru Succession
यत् तु कुर्यामहं राजज्छुभं वा यदि वाशुभम् | न तद् वारयितव्यास्मि न वक्तव्या तथाप्रियम्,(परंतु एक शर्त है--) राजन! मैं भला या बुरा जो कुछ भी करूँ, उसके लिये आपको मुझे नहीं रोकना चाहिये और मुझसे कभी अप्रिय वचन भी नहीं कहना चाहिये
yat tu kuryāham rājac chubhaṃ vā yadi vāśubham | na tad vārayitavyāsmi na vaktavyā tathāpriyam ||
“แต่มีเงื่อนไขประการหนึ่ง โอ้พระราชา: ไม่ว่าข้าพเจ้าจะกระทำสิ่งเป็นมงคลหรืออัปมงคล พระองค์ห้ามทรงห้ามปรามข้าพเจ้าเพราะเหตุนั้น และห้ามตรัสถ้อยคำอันไม่น่าพอใจแก่ข้าพเจ้า”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical boundary in relationships of power: even when one’s actions may appear good or bad, the other party is asked not to obstruct and not to respond with harsh or displeasing speech. It highlights restraint in judgment and the discipline of speech (vāg-niyama) as part of dharma.
The speaker addresses a king and states a condition: whatever the speaker proceeds to do—whether deemed auspicious or inauspicious—the king should neither interfere nor speak unpleasantly. It functions as a prerequisite for the speaker’s intended course of action within the episode.