Shloka 28
Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
सर्वानिवद्यां सुदतीं दिव्याभरण भूषिताम् । सूक्ष्माम्बरधरामेकां पद्मोदरसमप्रभाम्,उसके सारे अंग परम सुन्दर और निर्दोष थे। दाँत तो और भी सुन्दर थे। वह दिव्य आभूषणोंसे विभूषित थी। उसके शरीरपर महीन साड़ी शोभा पा रही थी और कमलके भीतरी भागके समान उसकी कान्ति थी, वह अकेली थी
vaiśampāyana uvāca |
sarvānivadyāṃ sudatīṃ divyābharaṇa-bhūṣitām |
sūkṣmāmbaradharām ekāṃ padmodara-samaprabhām ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—นางงามไร้ที่ติทุกอวัยวะ มีฟันงดงาม ประดับด้วยเครื่องอลังการทิพย์ สวมผ้าบางละเอียด ยืนอยู่เพียงลำพัง รัศมีของนางดุจแสงเรืองจากภายในดอกบัว
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models a classical epic ethic of restrained description: beauty is presented as faultless and luminous, yet framed through dignified epithets rather than sensual excess—suggesting reverence, auspiciousness, and narrative decorum.
Vaiśampāyana describes a solitary woman’s appearance: she is flawless, richly ornamented, clothed in a fine garment, and shines with lotus-like inner radiance—setting a vivid scene and signaling her exceptional presence.