Shloka 17
Ādi Parva, Adhyāya 90 — Pūror Vaṃśa, Kuru-Pravara, and the Janamejaya Line
Genealogical Recitation
ततो दिव्यमजंर प्राप्प लोक॑ प्रजापतेलॉकपतेर्दुरापम् । तत्रावसं वर्षसहसमात्रं ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेत:,तदनन्तर लोकपालोंके लिये भी दुर्लभ प्रजापतिके उस दिव्य लोकमें जा पहुँचा, जहाँ जरावस्थाका प्रवेश नहीं है। वहाँ एक हजार वर्षतक रहा, फिर उससे भी उत्तम लोकमें चला गया
tato divyam ajaraṁ prāpya lokaṁ prajāpateḥ lokapater durāpam | tatrāvasaṁ varṣasahasramātraṁ tato lokaṁ param asmīty abhyupetaḥ ||
จากนั้นเราได้ถึงโลกทิพย์อันไร้ชราแห่งปรชาปติ ผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งหลาย ซึ่งแม้เหล่าโลกบาลก็ยากจะเข้าถึง ที่นั่นเราพำนักอยู่เพียงหนึ่งพันปี แล้วจึงไปยังโลกที่ประเสริฐยิ่งกว่านั้น
अष्टक उवाच
Educational Q&A
Even the most exalted heavenly attainments are finite in duration; true spiritual fulfillment points beyond temporary celestial reward toward a higher, ‘supreme’ state, expressed here as an inner certainty—‘I am (of) that.’
Aṣṭaka recounts his posthumous journey: he attains the difficult-to-reach, ageless realm of Prajāpati, resides there for a thousand years, and then proceeds onward to an even superior realm.