Shloka 145
आदि पर्व, अध्याय 67 — गान्धर्वविवाह-समयः
Duḥṣanta–Śakuntalā: Gandharva Marriage and Succession Condition
उत्कृत्य कर्णो ह्ददात् कवचं कुण्डले तथा । शक्ति शक्रो ददौ तस्मै विस्मितश्नलेदमब्रवीत्
utkṛtya karṇo hṛdād kavacaṁ kuṇḍale tathā | śaktiṁ śakro dadau tasmai vismitaś cābravīd idam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— กรรณะฉีกถอนเกราะกำเนิดและตุ้มหูที่ติดแนบกายออกจากร่าง แล้วมอบเป็นทาน ครั้นอินทร์เห็นดังนั้นก็พิศวงยิ่ง จึงประทานอาวุธทิพย์ชื่อ “ศักติ” แก่กรรณะ และตรัสว่า— “โอ้วีรบุรุษผู้ยากจะพิชิต! ไม่ว่าจะเป็นเทพ อสูร มนุษย์ คนธรรพ์ นาค หรือรากษส ผู้ใดก็ตามที่เจ้าขว้างศักตินี้ใส่ ผู้นั้นเพียงผู้เดียวจักต้องสิ้นชีวิตเป็นแน่”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical complexity of dāna: Karṇa’s willingness to give even what sustains his own safety is portrayed as extraordinary virtue, yet the ‘reward’ becomes a lethal instrument. It suggests that virtue can be exploited and that gifts and boons carry karmic and practical consequences, especially in a world moving toward war.
Karṇa removes and donates his innate armor and earrings. Indra, amazed, grants him a śakti weapon and declares its fatal certainty: when hurled, it will kill the chosen target—whether divine or non-human—emphasizing the weapon’s singular, decisive power.