Śakuntalā-Janma-Nāmakaraṇa (Birth and Naming of Śakuntalā) | शकुन्तला-जन्म-नामकरणम्
पुलहस्य सुता राजज्छरभाश्न प्रकीर्तिता: । सिंहा: किम्पुरुषा व्याप्रा ऋक्षा ईहामृगास्तथा,राजन! पुलहके शरभ, सिंह, किम्पुरुष, व्याप्र, रीछ, और ईहामृग (भेड़िया) जातिके पुत्र हुए
vaiśampāyana uvāca |
pulahasya sutā rājan śarabhāś ca prakīrtitāḥ |
siṃhāḥ kiṃpuruṣā vyāghrā ṛkṣā īhāmṛgās tathā ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา บุตรของปุลหะนั้นกล่าวกันว่าเป็นพวกศรภะ; อีกทั้งสิงห์ กิมปุรุษ เสือ หมี และอีหามฤคด้วย”
वैशम्पायन उवाच
The verse reinforces the epic’s vision of an ordered cosmos: even fierce animals and wondrous beings are placed within a genealogical framework descending from a sage, implying that all categories of life participate in a structured dharma rather than existing as chaos outside moral and cosmic order.
Vaiśampāyana continues a genealogical enumeration, telling King Janamejaya that the sage Pulaha is credited with progeny identified as śarabhas, lions, kiṃpuruṣas, tigers, bears, and īhāmṛgas.