Shloka 67
Śakuntalā-Janma-Nāmakaraṇa (Birth and Naming of Śakuntalā) | शकुन्तला-जन्म-नामकरणम्
तथा दुहितरौ राजन् सुरभिर्वँ व्यजायत । रोहिणी चैव भद्रं ते गन्धर्वी तु यशस्विनी,नरेश्वर! मातंगीने मतवाले हाथियोंको संतानके रूपमें उत्पन्न किया। श्वेताने शीघ्रगामी दिग्गज श्वेतको जन्म दिया। राजन! तुम्हारा भला हो, सुरभिने दो कन्याओंको उत्पन्न किया। उनमेंसे एकका नाम रोहिणी था और दूसरीका गन्धर्वी। गन्धर्वी बड़ी यशस्विनी थी
tathā duhitārau rājan surabhir vyajāyata | rohiṇī caiva bhadraṃ te gandharvī tu yaśasvinī ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา สุรภีให้กำเนิดธิดาสองนาง ขอสิริมงคลจงมีแด่พระองค์—นางหนึ่งชื่อโรหิณี อีกนางชื่อคันธรรวี ผู้เลื่องลือด้วยยศศักดิ์และเกียรติคุณ”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces the Mahābhārata’s emphasis on lineage and ordered origins: beings and clans are traced through named progenitors, suggesting that identity and duty (dharma) are often framed within inherited relationships and responsibilities.
Vaiśampāyana continues a genealogical account, stating that Surabhī gave birth to two daughters—Rohiṇī and the illustrious Gandharvī—thereby extending the chain of descent that explains later beings and groups in the epic’s world.