Shloka 56
Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
इमं तु वंशं नियमेन यः पठेत् महात्मनां ब्राह्मणदेवसंनिधौ । अपत्यलाभं॑ लभते स पुष्कलं श्रियं यश: प्रेत्य च शो भनां गतिम्,जो ब्राह्मण और देवताओंके समीप महात्माओंकी इस वंशावलीका नियमपूर्वक पाठ करता है, वह प्रचुर संतान, सम्पत्ति और यश प्राप्त करता है तथा मृत्युके पश्चात् उत्तम गति पाता है
imaṁ tu vaṁśaṁ niyamena yaḥ paṭhet mahātmanāṁ brāhmaṇadeva-saṁnidhau | apatyalābhaṁ labhate sa puṣkalaṁ śriyaṁ yaśaḥ pretya ca śobhanāṁ gatim ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ผู้ใดรักษาวินัยและปฏิบัติตามแบบแผน แล้วสาธยายวงศ์สกุลอันประเสริฐของมหาตมะทั้งหลายนี้ต่อหน้าพราหมณ์และเหล่าเทพ ผู้นั้นย่อมได้บุตรหลานมากมาย ได้ศรีสมบัติและเกียรติยศ; ครั้นสิ้นชีพแล้ว ย่อมบรรลุภาวะอันงดงามและเป็นมงคล
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents a phalaśruti: disciplined recitation of the sacred genealogy, especially in a ritually respectful setting (before Brahmins and the gods), is said to yield worldly flourishing—offspring, prosperity, fame—and an auspicious posthumous destiny. It reinforces the ethical value of reverence, right procedure (niyama), and honoring ancestral tradition.
At the close of a genealogical section in Ādi Parva, the narrator Vaiśaṃpāyana adds a concluding benediction-like statement, declaring the fruits of reciting the lineage of the great ones. This functions as a traditional ending marker that sacralizes the preceding genealogy and encourages its faithful transmission.