Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
तार्क्ष्यक्षारिष्टनेमिश्व॒ तथैव गरुडह़ारुणौ । आरुणिवररिणिश्रैव वैनतेया: प्रकीर्तिता:,महीपाल! इनकी जो संतानें हैं, उन सबकी पूर्णरूपसे गणना नहीं की जा सकती; क्योंकि वे सब अनन्त गुने हैं। ताक्ष्य, अरिष्टनेमि, गरुड, अरुण, आरुणि तथा वारुणि--ये विनताके पुत्र कहे गये हैं
tārkṣyāriṣṭanemiś ca tathāiva garuḍāruṇau | āruṇi-varuṇiś caiva vainateyāḥ prakīrtitāḥ, mahīpāla |
ข้าแต่มหีปาล ทารกษยะ อริษฏเนมิ ครุฑ อรุณ และทั้งอารุณิ กับวรุณิ ล้วนได้รับการประกาศว่าเป็นโอรสของวินตา
वैशम्पायन उवाच
The verse emphasizes the immensity of divine or semi-divine lineages: some progenies are described as effectively innumerable, reminding the listener that cosmic genealogies exceed ordinary human accounting and that tradition preserves key names as representative anchors.
Vaiśampāyana continues a genealogical account in the Ādi Parva, listing prominent figures identified as Vinatā’s sons/descendants—such as Garuḍa and Aruṇa—while indicating that their offspring are too numerous to be fully counted.