Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
गविष्ठश्न॒ वनायुश्न दीर्घजिद्दश्व॒ दानव: । असंख्येया: स्मृतास्तेषां पुत्रा: पौत्राश्न भारत,एकाक्ष, वीर मृतपा, प्रलम्ब, नरक, वातापी, शत्रुतपन, महान् असुर शठ, गविष्ठ, वनायु तथा दानव दीर्घजिह्न। भारत! इन सबके पुत्र-पौत्र असंख्य बताये गये हैं
gaviṣṭhaśnaḥ vanāyuśnaḥ dīrghajihnaś ca dānavaḥ | asaṅkhyeyāḥ smṛtās teṣāṃ putrāḥ pautrāś ca bhārata ||
ควิษฐะ วนายู และทานวะทีรฆชิหน์ถูกเอ่ยนามไว้ ณ ที่นี้ โอ ภารตะ บุตรและหลานของพวกเขาถูกจดจำว่าเหลือคณานับ
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the immensity of certain Dānava lineages—so vast that their descendants are said to be beyond counting—suggesting how expansive and persistent non-dharmic forces can be within the epic’s moral universe.
Vaiśampāyana continues a genealogical catalogue, naming specific Dānava figures and stating that their sons and grandsons are innumerable, a typical epic device to convey the breadth of beings involved in the larger history.