Shloka 110
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
तत्रैव वेद्यां कृष्णापि जज्ञे तेजस्विनी शुभा । विभ्राजमाना वपुषा बिश्रती रूपमुत्तमम्
tatraiva vedyāṃ kṛṣṇāpī jajñe tejasvinī śubhā | vibhrājamānā vapuṣā biśratī rūpam uttamam ||
ณที่นั้นเอง บนแท่นบูชายัญ กฤษณา (เทราปที) ได้อุบัติขึ้น—เป็นมงคลและเปล่งรัศมี. นางส่องประกายด้วยความรุ่งเรืองแห่งกายา ปรากฏพร้อมความงามอันหาที่เปรียบมิได้.
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-religious framing of Draupadī’s arrival: she is presented as an auspicious, radiant manifestation arising from a consecrated ritual space. This links major human events to dharma and sacred order, suggesting that pivotal figures may emerge through sanctioned rites and carry a destiny-bearing significance.
The speaker describes Draupadī’s birth directly from the yajña-altar. She appears immediately in splendid form—radiant, auspicious, and of unsurpassed beauty—marking her as extraordinary from the moment of her emergence.