Shloka 5
Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
वहन्तं राजशार्दूल स्कन्धेनानपकारिणम् | तपस्विनमतीवाथ त॑ मुनिप्रवरं नूप
janamejaya uvāca | vahantaṁ rājaśārdūla skandhenānapakāriṇam | tapasvinam atīvātha taṁ munipravaraṁ nṛpa ||
ชนเมชัยตรัสว่า “โอ้ราชสีห์ท่ามกลางกษัตริย์ โอ้ผู้ครองแผ่นดิน—ฤๅษีผู้ประเสริฐนั้นไร้ความผิด ยังแบกสิ่งมีชีวิตที่ไม่เป็นภัยไว้บนบ่า; แต่บิดาของท่านคือปรีกษิตกลับดูหมิ่นฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งตั้งมั่นในสมาธิแห่งความสงัด ด้วยการวางงูตายไว้บนบ่าของท่านผู้นั้น”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
Even a powerful king must uphold dharma by showing restraint and reverence toward ascetics; insulting an innocent, self-controlled sage is an ethical failure that invites grave consequences.
Janamejaya recounts the incident that provoked Śṛṅgī: King Parīkṣit, angered by the sage’s silence, placed a dead snake on the sage’s shoulder—an act of disrespect that leads to the famous curse and sets the stage for the snake-sacrifice narrative.