Shloka 17
त्वत्त एता: पुनः शुक्र वीरुधों हरितच्छदा: । जायन्ते पुष्करिण्यश्व सुभद्रश्न महोदधि:,उज्ज्वलवर्णवाले अग्ने! फिर आपसे ही हरे-हरे पत्तोंवाले वनस्पति उत्पन्न होते हैं और आपसे ही पोखरियाँ तथा कल्याणमय महासागर पूर्ण होते हैं
tvatta etāḥ punaḥ śukra vīrudho haritacchadāḥ | jāyante puṣkariṇyaś ca subhadraś ca mahodadhiḥ ||
ข้าแต่พระอัคนีผู้รุ่งเรือง! จากพระองค์อีกนั่นเอง เถาวัลย์และพฤกษาที่มีใบเขียวชอุ่มจึงบังเกิด บึงบัวทั้งหลายก็เต็มเปี่ยม และมหาสมุทรอันเป็นมงคลก็พลอยบริบูรณ์
स्तम्बमित्र उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverence for the sustaining cosmic principle: the same luminous source is credited with renewing vegetation and filling waters, highlighting interdependence and gratitude toward the forces that uphold life.
Stambhamitra addresses a radiant power (commonly understood as Agni in such hymnic praise), describing how plants and water-bodies arise and are replenished through it, as part of a laudatory or explanatory discourse on natural generation.