इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि मयदर्शनपर्वणि शार्इकोपाख्याने त्रिंशदधिकद्वधिशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi mayadarśanaparvaṇi śārṅgikopākhyāne triṃśad-adhika-dviśatatamo 'dhyāyaḥ
ดังนี้ บทที่สองร้อยสามสิบแห่งอาทิปรวะ ในศรีมหาภารตะ ภายในตอนที่เรียกว่า “มยทรรศนะ” และในอนุเรื่อง “ศารังคิกอุปาขยานะ” ก็สิ้นสุดลงเพียงนี้
वैशम्पायन उवाच
This line is a colophon marking the close of a chapter; its function is organizational rather than doctrinal, situating the reader within the Mahābhārata’s layered structure (parva, sub-parva, and upākhyāna).
No new narrative event occurs here; the text formally concludes Adhyāya 230 and identifies its placement: Ādi Parva → Mayadarśana-parvan → Śārṅgika-upākhyāna.