Shloka 16
वैशम्पायन उवाच एवमुक्ता ततः शार्ड्री पुत्रानुत्सूज्य खाण्डवे । जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम्,वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! बच्चोंके ऐसा कहनेपर शार्ड्गी उन्हें खाण्डववनमें छोड़कर तुरंत ऐसे स्थानमें चली गयी, जहाँ आगसे कुशलपूर्वक बिना किसी कष्टके बच जानेकी सम्भावना थी
vaiśampāyana uvāca | evam uktā tataḥ śārdrī putrān utsṛjya khāṇḍave | jagāma tvaritā deśaṃ kṣemam agner anāmayam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ครั้นถูกกล่าวดังนั้นแล้ว ศารทรีก็ทิ้งบุตรไว้ในป่าขาณฑวะ และรีบรุดไปยังสถานที่ซึ่งปลอดภัยจากเพลิง ปราศจากภัยและความทุกข์
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical conflict between self-preservation and parental responsibility. In extreme संकट (crisis), choices may be driven by fear and survival, raising questions about dharma, compassion, and the limits of duty under threat.
After being spoken to by her children, Śārdrī leaves them in the Khāṇḍava forest and quickly goes to a safer place, one protected from the spreading fire and free from immediate suffering.