Shloka 26
त्वदृते हि जगत् कृत्स्नं सद्यो नश्येद् हुताशन । तुभ्यं कृत्वा नमो विप्रा: स्वकर्मविजितां गतिम्
tvadṛte hi jagat kṛtsnaṃ sadyo naśyed hutāśana | tubhyaṃ kṛtvā namo viprāḥ svakarmavijitāṃ gatim ||
“โอ้ หุตาศนะ! หากปราศจากท่าน โลกทั้งสิ้นย่อมพินาศลงในบัดดล เพราะฉะนั้นพราหมณ์ทั้งหลายจึงนอบน้อมแด่ท่าน และบรรลุคติอันเป็นมงคลซึ่งได้มาด้วยบุญแห่งพิธีกรรมและหน้าที่ของตน”
मन्दपाल उवाच
Educational Q&A
The verse underscores Agni’s indispensable role in sustaining the world and in Vedic dharma: through honoring Fire—central to sacrifice and daily rites—brahmins fulfill their prescribed duties and thereby attain a meritorious spiritual destiny.
Māṇḍapāla addresses Agni directly, praising Fire’s cosmic necessity and affirming that brahmins, by offering salutations and performing rites centered on Agni, reach the ‘gati’ (attained state) earned by their own religious actions.