Shloka 37
रुद्राक्ष वसवश्चैव मरुतशक्ष महाबला:
vaiśampāyana uvāca | rudrākṣa vasavaś caiva marutaś ca mahābalāḥ | kṛṣṇapārtho jighāṃsantaḥ pratīyur vividhāyudhāḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า: เหล่ารุทระ เหล่าวสุ และหมู่มรุตผู้มีกำลังยิ่งใหญ่ ถืออาวุธนานาประการ พากันรุกเข้าหากฤษณะและอรชุน ด้วยเจตนาจะสังหารทั้งสอง
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that power—even divine power—can be directed by intention; when intention turns toward harm, conflict escalates regardless of status. Ethically, it foregrounds the primacy of right purpose (dharma-aligned intent) over mere might.
A host of deities—the Rudras, Vasus, and Maruts—approach Kṛṣṇa and Arjuna, armed with many kinds of weapons, with the explicit aim of killing them, intensifying the confrontation around these two heroes.