Shloka 62
Jarītā–Śārṅgā-saṃvāda: Ākhu-haraṇa and the Approach of Agni (आखुहरणं अग्न्यागमनश्च)
पूज्यमानो महाभागैत्रल्निणैवेंदपारगै: । वन्दिशभि: स्तूयमानश्च नागरैश्वाभिनन्दित:,उन महामना नरेशका वह यज्ञ पूरा होनेपर उसमें जो महातेजस्वी सदस्य और ऋत्विज दीक्षित हुए थे, वे सब दुर्वासाजीकी आज्ञा ले अपने-अपने स्थानको चले गये। राजन! वे महान् सौभाग्यशाली नरेश भी वेदोंके पारंगत महाभाग ब्राह्मणोंद्वारा सम्मानित हो उस समय अपनी राजधानीमें गये। उस समय वन्दीजनोंने उनका यश गाया और पुरवासियोंने अभिनन्दन किया
pūjyamāno mahābhāgair brāhmaṇair vedapāragaiḥ | vandibhiḥ stūyamānaś ca nāgaraiś cābhinanditaḥ ||
พระราชาผู้นั้นได้รับการบูชาจากพราหมณ์ผู้ทรงบุญญาธิการและเชี่ยวชาญพระเวท ได้รับการสรรเสริญจากเหล่านักขับสดุดี และได้รับการต้อนรับจากชาวนคร ครั้นพิธีบูชาสิ้นสุดลงแล้วก็เสด็จกลับสู่ราชธานี.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Legitimate and dharmic kingship is portrayed as resting on the completion of sacred duty (yajña) and on recognition by the learned (vedapāragas), alongside the goodwill of society (citizens and bards). Honour follows righteous conduct and proper ritual order.
After the sacrifice concludes, the king departs for his capital. On the way/at arrival he is publicly celebrated: Brahmins honour him, bards sing his fame, and the townspeople welcome him.