Shloka 10
Jarītā–Śārṅgā-saṃvāda: Ākhu-haraṇa and the Approach of Agni (आखुहरणं अग्न्यागमनश्च)
स युवाभ्यां सहायाभ्यामस्त्रविदभ्यां समागत: । दहेयं खाण्डवं दावमेतदन्नं वृतं मया,आप दोनों अस्त्रविद्याके पूरे जानकार हैं, अतः मैं इसी उद्देश्स्से आपके पास आया हूँ कि आप दोनोंकी सहायतासे इस खाण्डववनको जला सकूँ। मैं इसी अन्नकी भिक्षा माँगता हूँ
sa yuvābhyāṃ sahāyābhyām astravidbhyāṃ samāgataḥ | daheyaṃ khāṇḍavaṃ dāvaṃ etad annaṃ vṛtaṃ mayā ||
พราหมณ์กล่าวว่า “ท่านทั้งสองเป็นผู้ช่วยของข้า และเชี่ยวชาญวิชาอาวุธ ข้าจึงมาหาเพื่อขอแรงท่านทั้งสองให้ข้าสามารถเผาป่าขาณฑวะได้ นี่แหละคือ ‘อาหาร’ ที่ข้าขอและได้เลือกไว้แล้ว”
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse frames a morally charged act—burning a forest—through the language of purpose and ‘food’ (anna), highlighting how desire and duty can be rhetorically sacralized. It invites reflection on ethical responsibility: even when an act is presented as necessary or divinely motivated, it still requires capable agents and conscious choice.
A brāhmaṇa approaches two renowned masters of arms (contextually Arjuna and Kṛṣṇa) seeking their assistance to burn the Khāṇḍava forest. He declares that this burning is what he has ‘chosen as food,’ indicating a specific mission or consumption motif that drives the ensuing Khāṇḍava-dāha episode.