Shloka 13
आदि पर्व — खाण्डवदाह प्रसङ्गः: पावकस्य याचनं तथा इन्द्रवर्षनिवारणोपायः
Adi Parva — Khāṇḍava episode: Agni’s request and the means to resist Indra’s rain
दीप्यमाना श्रिया राजन् दिव्यरूपा मनोरमा | तदद्भुतं महद् दृष्टवा कुन्तीपुत्रो धनंजय:
dīpyamānā śriyā rājan divyarūpā manoramā | tadadbhutaṁ mahad dṛṣṭvā kuntīputro dhanaṁjayaḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา นางนั้นส่องประกายด้วยสิริรุ่งเรือง มีรูปโฉมดุจทิพย์และงามจับใจ ครั้นธนัญชัย บุตรแห่งกุนตี (อรชุน) ได้เห็นภาพอันยิ่งใหญ่และน่าอัศจรรย์นั้น ก็เกิดความพิศวงยิ่งนัก”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how true majesty and auspiciousness (śrī) can appear as a radiant, almost divine presence, evoking reverent wonder. Ethically, it frames the proper human response to the extraordinary—not exploitation or pride, but attentive awe and recognition of something higher than ordinary experience.
Vaiśampāyana describes to the king a striking, radiant figure—divine and beautiful. Arjuna (Dhanañjaya), identified as Kuntī’s son, sees this great marvel and reacts with amazement, marking a pivotal moment of encounter with an extraordinary presence.