Shloka 1
Tilottamā, Sunda–Upasunda, and the Pāṇḍava Samaya (Ādi Parva 204)
अफत--#क+ चतुर्राधिकद्विशततमो< ध्याय: विदुरजीकी सम्मति--द्रोण और भीष्मके वचनोंका ही समर्थन विदुर उवाच राजन् निःसंशयं श्रेयो वाच्यस्त्वमसि बान्धवै: । न त्वशुश्रूषमाणे वै वाक््यं सम्प्रतितिष्ठति,विदुरजी बोले--राजन्! आपके (हितैषी) बान्धवोंका यह कर्तव्य है कि वे आपको संदेहरहित हितकी बात बतायें। परंतु आप सुनना नहीं चाहते, इसलिये आपके भीतर उनकी कही हुई हितकी बात भी ठहर नहीं पा रही है
Vidura uvāca—rājan niḥsaṁśayaṁ śreyo vācyas tvam asi bāndhavaiḥ | na tv aśuśrūṣamāṇe vai vākyaṁ sampratitiṣṭhati ||
วิทุระกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ญาติและผู้หวังดีของพระองค์มีหน้าที่ต้องกล่าวถ้อยคำอันเป็นประโยชน์โดยปราศจากความลังเล แต่เมื่อพระองค์ไม่ใคร่จะสดับ ถ้อยคำอันเป็นมงคลนั้นก็ไม่อาจตั้งมั่นอยู่ในพระทัยได้”
विदुर उवाच
Educational Q&A
Well-wishers must speak what is truly beneficial (śreyas) without fear or doubt, but such counsel bears fruit only when the listener is receptive; refusal to listen prevents good advice from taking root.
Vidura addresses the king, reminding him that relatives and allies are obligated to offer frank, welfare-oriented guidance; he then points out that the king’s unwillingness to hear is the reason that even sound advice fails to influence him.