Shloka 20
आर्जुन–गन्धर्वसंवादः
Arjuna–Gandharva Dialogue on Honor, Night-Power, and Purohita-Nīti
ततः प्ररुदितान् सर्वान् निशम्याथ सुतस्तदा | उत्फुल्लनयनो बाल: कलमव्यक्तमब्रवीत्,तब उन सबको रोते देख ब्राह्मणका नन््हा-सा बालक उन सबकी ओर प्रफुल्ल नेत्रोंसे देखता हुआ तोतली भाषामें अस्पष्ट एवं मधुर वचन बोला--
tataḥ praruditān sarvān niśamyātha sutas tadā | utphullanayano bālaḥ kalam avyaktam abravīt ||
ครั้นเห็นและได้ยินทุกคนร่ำไห้ เด็กน้อยนั้น—ดวงตาเบิกบานผ่องใส—ก็เอ่ยถ้อยคำด้วยเสียงเด็กที่ยังไม่ชัด คล้ายลิ้นพันกัน แต่หวานละมุน
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts collective sorrow with a child’s untroubled, luminous presence, suggesting that innocence and gentle speech can soften grief and redirect attention from despair toward tenderness and human connection.
A group of people is crying; the child (described as bright-eyed) hears them and then speaks in an indistinct, childlike voice, marking a shift from lamentation to the child’s response.