Shloka 55
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
ननर्तोत्थाय कौरव्य हृष्टो बाल्याद् विमोहित: । त॑ दृष्टवा नृत्यमानं तु बालै: परिवृतं सुतम्
nanartotthāya kauravya hṛṣṭo bālyād vimohitaḥ | taṁ dṛṣṭvā nṛtyamānaṁ tu bālaiḥ parivṛtaṁ sutam |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ เชื้อสายแห่งกุรุ ผู้หลงมัวด้วยความเป็นเด็ก เขาลุกพรวดขึ้นแล้วร่ายรำด้วยความยินดี ครั้นข้าพเจ้าเห็นบุตรถูกเด็กๆ ล้อมไว้ ร่ายรำไปและถูกพวกเขาเยาะเย้ยเป็นมหรสพ ใจข้าพเจ้าก็เต็มไปด้วยความระทมลึกยิ่ง”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical pain caused by poverty and social ridicule: a child’s innocent delusion becomes a public mockery, and the parent’s anguish exposes how society’s contempt can wound dignity and compassion.
A child, confused by childish innocence, rises and dances in delight while other boys surround him and make him a spectacle. The observer (in context, the father) feels intense distress on seeing his son mocked.