Shloka 50
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
तत्रैव च वसन् धीमान् धर्नुर्वेदपरो5भवत् | स शुश्राव महात्मानं जामदग्न्यं परंतपम्,बुद्धिमान् द्रोण उसी आश्रममें रहकर धरनुर्वेदका अभ्यास करने लगे। राजन्! किसी समय उन्होंने सुना कि “महात्मा जमदग्निनन्दन परशुरामजी इस समय सर्वज्ञ एवं सम्पूर्ण शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ हैं तथा शत्रुओंको संताप देनेवाले वे विप्रवर ब्राह्मणोंको अपना सर्वस्व दान करना चाहते हैं
tatraiva ca vasan dhīmān dhanurvedaparo 'bhavat | sa śuśrāva mahātmānaṃ jāmadagnyaṃ paraṃtapam |
ครั้นพำนักอยู่ ณ อาศรมเดิมนั้นเอง โทฺรณะผู้มีปัญญาก็อุทิศตนทั้งสิ้นแก่ศาสตร์แห่งธนู. กาลต่อมาเขาได้ยินกิตติศัพท์ของมหาตมะชามทัคนยะ ปรศุราม—ผู้เผาผลาญศัตรู—เลื่องลือว่าเป็นผู้รอบรู้ทั้งปวงและเป็นยอดแห่งผู้ถืออาวุธทั้งหลาย และพราหมณ์ผู้ประเสริฐนั้นตั้งใจจะถวายทรัพย์ศัสตราทั้งหมดของตนเป็นทานแก่พราหมณ์ทั้งหลาย.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined learning (vidyā-abhyāsa) and the ethical framing of power: martial knowledge is pursued through austerity and study, yet its possession is ultimately subject to dharma—here shown by Paraśurāma’s resolve to relinquish (dāna/tyāga) even supreme weaponry.
Droṇa stays in an āśrama and intensively practices dhanurveda. He then hears a report about Paraśurāma—celebrated as the foremost master of weapons—who is preparing to donate his entire martial store to Brahmins, setting up Droṇa’s motivation to seek him out.