Shloka 7
आस्तीक-उपाख्यान-प्रस्तावः | Introduction to the Āstīka Narrative
कृष्णद्वैपायनप्रोक्तं नैमिषारण्यवासिषु | पूर्व प्रचोदित: सूत: पिता मे लोमहर्षण:,उग्रश्रवाजीने कहा--शौनकजी! ब्राह्मणलोग इस इतिहासको बहुत पुराना बताते हैं। पहले मेरे पिता लोमहर्षणजीने, जो व्यासजीके मेधावी शिष्य थे, ऋषियोंके पूछनेपर साक्षात् श्रीकृष्णद्वैधायन (व्यास)-के कहे हुए इस इतिहासका नैमिषारण्यवासी ब्राह्मणोंके समुदायमें वर्णन किया था। उन्हींके मुखसे सुनकर मैं भी इसका यथावत् वर्णन करता हूँ
śaunaka uvāca | kṛṣṇadvaipāyanaproktaṃ naimiṣāraṇyavāsiṣu | pūrvaṃ pracoditaḥ sūtaḥ pitā me lomaharṣaṇaḥ |
ประวัติอันศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นถ้อยคำของพระกฤษณะทไวปายนะ (วยาสะ) และเคยถูกเล่าท่ามกลางผู้พำนัก ณ ป่าไนมิษะ กาลก่อน เมื่อเหล่าฤๅษีเร่งเร้า บิดาของเรา โลมหรรษณะผู้เป็นสุตะ ได้เล่าเรื่องนี้ในที่ประชุมตามพระวาจาของวยาสะ ครั้นเราได้สดับจากปากท่านแล้ว บัดนี้เราจักเล่าโดยสัตย์ซื่อ ตามลำดับเดิม
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the ethical importance of faithful transmission: sacred history gains authority through a reliable lineage (Vyāsa → Lomaharṣaṇa → Ugraśravas), and the narrator’s duty is to preserve and convey what was heard without distortion.
Śaunaka frames the Mahābhārata’s recitation context: in Naimiṣāraṇya, sages requested the Sūta Lomaharṣaṇa to narrate the history as spoken by Vyāsa; Ugraśravas (his son) now recounts it in the same spirit of accuracy.