Shloka 39
Adhyāya 129 — Public Acclaim of the Pāṇḍavas and Duryodhana’s Appeal to Dhṛtarāṣṭra
विकारं न हाृजनयत् सुतीक्षणमपि तद् विषम् । भीमसंहनने भीमे अजीर्यत वृकोदरे,यद्यपि वह विष बड़ा तेज था, तो भी उनके लिये कोई बिगाड़ न कर सका। भयंकर शरीरवाले भीमसेनके उदरमें वृक नामकी अग्नि थी; अतः वहाँ जाकर वह विष पच गया
Vaiśampāyana uvāca |
vikāraṃ na hājanayat sutīkṣṇam api tad viṣam |
bhīmasaṃhanane bhīme ajīryata vṛkodare ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—แม้พิษนั้นจะคมกล้าและร้ายแรงยิ่ง ก็หาได้ก่อความวิปริตใดแก่ภีมะไม่ ในภีมะผู้เกรียงไกรร่างกายกำยำ—วฤโกทร—พิษนั้นถูกไฟภายในแห่งอุทรย่อยจนสิ้น; ฉะนั้นเจตนาร้ายจึงล้มเหลว
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Harm intended through deceit (such as poisoning) may fail against steadfast strength and protective fortune; the passage highlights the futility of adharma and the resilience of those destined to uphold dharma.
A powerful poison administered to Bhīma does not affect him; due to his formidable constitution and inner digestive fire, the poison is digested in his belly, thwarting the attempt to harm him.