Shloka 12
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
ततस्तामागतो वायुर्मगारूढो महाबल: । किं ते कुन्ति ददाम्यद्य ब्रूहि यत् ते हदि स्थितम्,तब महाबली वायु मृगपर आरूढ़ हो कुन्तीके पास आये और यों बोले--“कुन्ती! तुम्हारे मनमें जो अभिलाषा हो, वह कहो। मैं तुम्हें क्या दूँ?”
tatas tām āgato vāyur mṛgārūḍho mahābalaḥ | kiṃ te kunti dadāmy adya brūhi yat te hṛdi sthitam ||
แล้วพระวายุผู้ทรงมหาพละ เสด็จมาหานางโดยทรงกวางเป็นพาหนะ และตรัสว่า “กุนตี ความปรารถนาใดสถิตอยู่ในดวงใจของเจ้า จงบอกมา วันนี้เราจะประทานสิ่งใดแก่เจ้า?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral agency: even when divine power offers help, the human recipient must articulate the intention in the heart. It underscores responsibility in choosing desires, since boons amplify one’s inner purpose.
Vaiśampāyana narrates that Vāyu approaches Kuntī, described as mighty and riding a deer, and invites her to state her heartfelt wish so that he may grant her a boon.