Shloka 1
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
: द्वाविशर्त्याधेकशततमो< ध्याय: युधिष्ठिर, भीम और अर्जुनकी उत्पत्ति वैशम्पायन उवाच संवत्सरधृते गर्भे गान्धार्या जनमेजय । आह्वयामास वै कुन्ती गर्भार्थे धर्ममच्युतम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! जब गान्धारीको गर्भ धारण किये एक वर्ष बीत गया, उस समय कुन्तीने गर्भ धारण करनेके लिये अच्युतस्वरूप भगवान् धर्मका आवाहन किया
vaiśampāyana uvāca | saṃvatsaradhṛte garbhe gāndhāryā janamejaya | āhvayāmāsa vai kuntī garbhārthe dharmam acyutam |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—โอ้ชนเมชยะ! เมื่อคันธารีทรงครรภ์ครบหนึ่งปีแล้ว ครั้งนั้นกุนตีได้อัญเชิญพระธรรมเทพผู้เป็นอจยุตะ เพื่อประสงค์จะได้บุตร
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames progeny and dynastic continuity within a moral-religious order: Kuntī seeks a child not by mere desire but through invoking Dharma, suggesting that rightful ends should be pursued through righteous means and divine-aligned conduct.
As Gāndhārī’s pregnancy extends to a full year, Kuntī performs an invocation to Dharma to obtain conception—setting up the birth of Yudhiṣṭhira and the unfolding contrast between the Kaurava and Pāṇḍava origins.