Shloka 26
पाण्डोः तपः-प्रसङ्गः, ऋण-धर्मः, अपत्य-प्राप्ति-चिन्ता
Pāṇḍu’s Asceticism, the Doctrine of Debts, and Deliberations on Progeny
तस्मिन् काले तु जपतस्तस्य वीरस्य धीमत: । नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत् किंचिद् वसु महीतले,उस समय मन्त्र-जपमें लगे हुए बुद्धिमान-वीर कर्णके लिये इस पृथ्वीपर कोई ऐसी वस्तु नहीं थी, जिसे वह ब्राह्मणोंके माँगनेपर न दे सके
tasmin kāle tu japatas tasya vīrasya dhīmataḥ | nādeyaṃ brāhmaṇeṣv āsīt kiñcid vasu mahītale ||
ในกาลนั้น เมื่อวีรบุรุษผู้มีปัญญานั้นกำลังตั้งมั่นในมนตรชปะ บนพื้นพิภพนี้ก็ไม่มีทรัพย์สิ่งใดเลยที่เมื่อพราหมณ์ร้องขอแล้ว เขาจะไม่ยอมถวายให้
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents dāna as a lived dharma: spiritual discipline (mantra-japa) is paired with radical generosity, especially toward Brahmins, so that nothing is treated as ‘non-givable’ when a rightful request is made.
The narrator describes a period when the hero, engaged in mantra-recitation, had such a reputation for giving that no wealth on earth would be refused to Brahmins who asked.