Shloka 14
पाण्डोः तपः-प्रसङ्गः, ऋण-धर्मः, अपत्य-प्राप्ति-चिन्ता
Pāṇḍu’s Asceticism, the Doctrine of Debts, and Deliberations on Progeny
अमोघं दर्शन महामाहूतश्वास्मि ते शुभे । वथाद्वाने5पि ते भीरु दोष: स्वान्नात्र संशय:,शुभे! मेरा दर्शन अमोघ है और तुमने मेरा आवाहन किया है। भीरु! यदि यह आवाहन व्यर्थ हुआ, तो भी निःसंदेह तुम्हें बड़ा दोष लगेगा
amoghaṃ darśanaṃ mahāhūtaś cāsmi te śubhe | vṛthāhvāne 'pi te bhīru doṣaḥ syān nātra saṃśayaḥ ||
โอ้ผู้เป็นมงคล การปรากฏของเราไม่เคยไร้ผล และเจ้าเป็นผู้เชิญเราเอง แต่เจ้าผู้หวาดหวั่น แม้คำเชิญนี้จะกลายเป็นเปล่าประโยชน์ก็ตาม ความผิดหนักย่อมตกแก่เจ้าแน่นอน—ปราศจากข้อสงสัย
सूर्य उवाच
Educational Q&A
Sacred acts like invoking a deity carry moral weight: one should not call upon divine powers lightly, because even a futile or improper invocation can incur doṣa (ethical fault).
Sūrya responds to a woman who has invoked him, affirming that his darśana is unfailing, while warning that a vain or misguided summons would still bring blame—setting a serious ethical frame for what follows.