Shloka 11
Ādi-parva 109: Pāṇḍu’s Forest Hunt and Kiṃdama’s Curse (पाण्डोर्मृगयावृत्तान्तः—किंदमशापः)
नाभवत् कृपण: ककश्रिन्नाभवन् विधवा: स्त्रिय: । तस्मिञज्जनपदे रम्ये कुरुभिबहुलीकृते,कौरवोंद्वारा बढ़ाये हुए उस रमणीय जनपदमें न तो कोई कंजूस था और न विधवा स्त्रियाँ देखी जाती थीं
na abhavat kṛpaṇaḥ kaścid na abhavan vidhavāḥ striyaḥ | tasmiñ janapade ramye kurubhiḥ bahulīkṛte ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ในแว่นแคว้นอันรื่นรมย์นั้น ซึ่งเหล่ากุรุทำให้รุ่งเรืองและมีผู้คนหนาแน่น ไม่ปรากฏคนตระหนี่แม้แต่ผู้เดียว และก็ไม่เห็นสตรีใดต้องอยู่ในสภาพแม่หม้ายเลย
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A dharmic and well-administered society is marked by generosity (absence of miserliness) and by protection from widespread suffering (symbolized by the absence of widowhood), implying stability, security, and collective flourishing under righteous rule.
Vaiśampāyana describes the condition of a beautiful territory developed by the Kurus, emphasizing its prosperity and social harmony: people are not miserly, and women are not left widowed—an idealized depiction of the realm’s well-being.