Shloka 132
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
दुर्योधनं समागच्छन्नहणानि ततस्तत: । मणिकाउज्चनरत्नानि गोहस्त्यश्वधनानि च,उस समय इधर-उधर विभिन्न देशों तथा नृपतियोंके यहाँसे मणि, सुवर्ण, रत्न, गाय, हाथी, घोड़े, धन-सम्पत्ति, विचित्र वस्त्र, तम्बू, कनात, परदे, उत्तम कम्बल, श्रेष्ठ मृगचर्म तथा रंकुनामक मृगके बालोंसे बने हुए कोमल बिछौने आदि जो उपहारकी बहुमूल्य वस्तुएँ आतीं, वे दुर्योधनके हाथमें दी जातीं--उसीकी देख-रेखमें रखी जाती थीं
duryodhanaṃ samāgacchann āhaṇāni tatas tataḥ | maṇikāñcana-ratnāni go-hasty-aśva-dhanāni ca ||
ครั้งนั้นจากแว่นแคว้นต่าง ๆ และจากพระราชาหลายพระองค์ บรรณาการและของกำนัลหลั่งไหลมาถึงทุรโยธน์ไม่ขาดสาย—แก้วมณี ทองคำ รัตนะ โค ช้าง ม้า และทรัพย์สินนานาประการ ของถวายอันล้ำค่าเหล่านั้นถูกมอบไว้ในมือทุรโยธน์ และเก็บรักษาอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของเขา
Educational Q&A
The verse underscores how wealth and tribute can concentrate around a powerful figure, shaping political influence. Ethically, it invites reflection on how prosperity and control over resources may fuel ambition and attachment, becoming a background condition for later conflict.
Tributes and valuable gifts from different places and rulers are described as arriving and being entrusted to Duryodhana’s oversight, indicating his growing prominence and administrative control within the Kuru court.