Previous Verse
Next Verse

Shloka 83

वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)

विमोचनस्तु शरणो हिरण्यकवचोद्भवः मेखलाकृतिरूपश् च जलाचारः स्तुतस् तथा

vimocanastu śaraṇo hiraṇyakavacodbhavaḥ mekhalākṛtirūpaś ca jalācāraḥ stutas tathā

พระองค์คือวิโมจนะ ผู้ปลดปล่อย; และศรณะ ผู้เป็นที่พึ่ง พระองค์คือหิรัณยกวโจทภวะ ผู้ปรากฏผ่านเกราะทอง รูปของพระองค์ดุจเมขลา (เข็มขัดศักดิ์สิทธิ์) พระองค์ยังเป็นชลาจาร ผู้ดำเนินอยู่ในสายน้ำ—ดังนี้จึงได้รับการสรรเสริญ

vimocanaḥthe Liberator (who releases the paśu from pāśa)
vimocanaḥ:
tuindeed/and
tu:
śaraṇaḥrefuge, protector
śaraṇaḥ:
hiraṇya-kavaca-udbhavaḥarisen from/manifest through a golden armor (radiant protective form)
hiraṇya-kavaca-udbhavaḥ:
mekhalā-ākṛti-rūpaḥwhose form/shape is like a mekhalā (girdle/belt
mekhalā-ākṛti-rūpaḥ:
caand
ca:
jala-ācāraḥmoving in water, abiding within waters
jala-ācāraḥ:
stutaḥpraised
stutaḥ:
tathāthus/likewise
tathā:

Suta Goswami (narrating a Shiva-stuti / names of Shiva within the Purva-Bhaga discourse)

S
Shiva

FAQs

It frames Shiva as both Śaraṇa (refuge) and Vimocana (liberator), teaching that Linga-puja is not merely for boons but for release of the paśu (individual soul) from pāśa (bondage) through devotion to Pati (the Lord).

Shiva-tattva is presented as all-pervading and multi-manifest: protective (hiraṇya-kavaca), encircling and regulating (mekhalā-ākṛti), and immanent even in elemental domains like water (jalācāra), while remaining the ultimate giver of liberation (vimocana).

The verse supports stuti-japa (recitation of Shiva’s names) as a Pashupata-oriented sadhana: taking refuge in Shiva (śaraṇāgati) and seeking vimokṣa—inner release from pāśas—alongside protective kavaca-bhāva in worship.