वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
विमोचनस्तु शरणो हिरण्यकवचोद्भवः मेखलाकृतिरूपश् च जलाचारः स्तुतस् तथा
vimocanastu śaraṇo hiraṇyakavacodbhavaḥ mekhalākṛtirūpaś ca jalācāraḥ stutas tathā
พระองค์คือวิโมจนะ ผู้ปลดปล่อย; และศรณะ ผู้เป็นที่พึ่ง พระองค์คือหิรัณยกวโจทภวะ ผู้ปรากฏผ่านเกราะทอง รูปของพระองค์ดุจเมขลา (เข็มขัดศักดิ์สิทธิ์) พระองค์ยังเป็นชลาจาร ผู้ดำเนินอยู่ในสายน้ำ—ดังนี้จึงได้รับการสรรเสริญ
Suta Goswami (narrating a Shiva-stuti / names of Shiva within the Purva-Bhaga discourse)
It frames Shiva as both Śaraṇa (refuge) and Vimocana (liberator), teaching that Linga-puja is not merely for boons but for release of the paśu (individual soul) from pāśa (bondage) through devotion to Pati (the Lord).
Shiva-tattva is presented as all-pervading and multi-manifest: protective (hiraṇya-kavaca), encircling and regulating (mekhalā-ākṛti), and immanent even in elemental domains like water (jalācāra), while remaining the ultimate giver of liberation (vimocana).
The verse supports stuti-japa (recitation of Shiva’s names) as a Pashupata-oriented sadhana: taking refuge in Shiva (śaraṇāgati) and seeking vimokṣa—inner release from pāśas—alongside protective kavaca-bhāva in worship.