Shloka 57
भुवनकोशस्वभाववर्णनम् — सप्तद्वीप-पर्वत-लोकविन्यासः तथा यक्ष-उमा-प्रकाशः
तदा स्वयं वृत्ररिपुः सुरेन्द्रैः सुरेश्वरः सर्वसमृद्धिहेतुः सुरेश्वरं यक्षमुवाच को वा भवानितीत्थं स कुतूहलात्मा
tadā svayaṃ vṛtraripuḥ surendraiḥ sureśvaraḥ sarvasamṛddhihetuḥ sureśvaraṃ yakṣamuvāca ko vā bhavānitītthaṃ sa kutūhalātmā
ครั้งนั้นศักระ ผู้ปราบวฤตระ—อินทร์ จอมเทพผู้เป็นเหตุแห่งความรุ่งเรืองของเหล่าเทวะ—พร้อมด้วยเทพทั้งหลายเข้าไปหาองค์ผู้ปรากฏเป็นยักษะนั้น แล้วกล่าวด้วยความพิศวงว่า “ท่านเป็นผู้ใดกันแน่?”
Suta Goswami (narrating; with Indra speaking within the narrative)
FAQs
It frames the core Shaiva point that all prosperity and victory arise from the hidden Pati (Shiva), not from the Devas’ ego; Linga worship begins with humility and inquiry into the true source of power.
Through the mysterious Yakṣa, the verse hints at Shiva-tattva as concealed yet sovereign—beyond the Devas—who stands as the real cause (hetu) of all samṛddhi and the controller of cosmic functions.
The takeaway is the Pashupata discipline of ego-surrender: before mantra, puja, or siddhi, the practitioner (pashu) must replace pride with inquiry and reverence toward Pati, the Lord who grants true attainment.