Shloka 28
Vīrya, Māyā/Prakṛti, Śrī’s Inseparability, Paramāṇu, and Hari’s Infinitude
सानादि नित्या सत्यरूपा च विष्णोर्मिथ्या रूपा सा कथं स्यात्खगेन्द्र / सत्या तनुः प्रकृतेस्तन्निगूढा सत्यत्वमाहुर्व्यवहारार्थरूपम्
sānādi nityā satyarūpā ca viṣṇormithyā rūpā sā kathaṃ syātkhagendra / satyā tanuḥ prakṛtestannigūḍhā satyatvamāhurvyavahārārtharūpam
โอ้คเฆนทระ! นาง (มายา/ปรกฤติ) ไร้จุดเริ่มและเป็นนิตย์ และเพราะเป็นศักติของพระวิษณุจึงถูกกล่าวว่าเป็นจริง แล้วจะเป็น ‘เท็จ’ ได้อย่างไร? กายแห่งปรกฤติเป็นจริง แต่แฝงเร้นอยู่ในพระองค์ และความเป็นจริงของนางกล่าวในความหมายแห่งประสบการณ์เชิงปฏิบัติ (วยวหาร)
Lord Vishnu (teaching Garuda)
Concept: Prakṛti/māyā is beginningless and eternal as Viṣṇu’s śakti; it is not ‘false’ in the sense of non-existent—its reality is affirmed for transactional experience (vyavahāra), while remaining hidden within Him.
Vedantic Theme: Two-level truth (vyavahāra vs. paramārtha) harmonized with īśvara-śakti doctrine; avoids crude illusionism and crude realism.
Application: Hold a balanced view: treat the world as meaningful for duty and devotion (vyavahāra), without mistaking it for the ultimate; use this to reduce anxiety and fanatic certainty in debates.
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
Related Themes: Garuda Purana 3.3.26 (māyā as subtle prakṛti); Garuda Purana 3.3.25 (Indrajāla metaphor qualified)
FAQs
This verse frames ‘reality’ as what functions in lived experience: Prakṛti is treated as real for worldly dealings (vyavahāra), even while deeper truth may be subtler than appearances.
It presents Prakṛti/Māyā as Viṣṇu’s beginningless power—concealed in Him—so it cannot be dismissed as merely ‘false’ when discussing the manifested world.
Act ethically within the world’s practical order—duties, consequences, and discipline matter—while remembering that ultimate clarity comes from seeing beyond mere appearances.