Shloka 32
Viśvarūpa’s Death, Vṛtrāsura’s Manifestation, and the Devas’ Surrender to Nārāyaṇa
यत्ते गतीनां तिसृणामीशितु: परमं पदम् । नार्वाचीनो विसर्गस्य धातर्वेदितुमर्हति ॥ ३२ ॥
yat te gatīnāṁ tisṛṇām īśituḥ paramaṁ padam nārvācīno visargasya dhātar veditum arhati
โอผู้ควบคุมสูงสุด พระองค์ทรงกำกับสามคติ—สวรรค์ ความเป็นมนุษย์ และนรก—แต่ที่ประทับสูงสุดของพระองค์คือไวกุณฐะธามะ เพราะเราบังเกิดหลังการสร้างจักรวาลนี้ จึงไม่อาจหยั่งรู้พระลีลาของพระองค์ได้ ดังนั้นเรามีเพียงการนอบน้อมถวายบังคมอย่างถ่อมตน
An inexperienced man generally does not know what to beg from the Supreme Personality of Godhead. Everyone is under the jurisdiction of the created material world, and no one knows what benediction to ask when praying to the Supreme Lord. People generally pray to be promoted to the heavenly planets because they have no information of Vaikuṇṭhaloka. Śrīla Madhvācārya quotes the following verse:
FAQs
This verse teaches that the Lord’s supreme position is beyond material comprehension—so exalted that even Brahmā, the cosmic creator, cannot fully know it.
Vṛtrāsura emphasizes the Lord’s inconceivable greatness: if Brahmā cannot completely understand Him, ordinary beings should approach the Lord with humility and devotion rather than pride in intellect.
It encourages humility—relying on sincere bhakti, prayer, and guidance from śāstra and saints, instead of assuming that God can be grasped fully by logic or status.