Shloka 44
Nārada Instructs Dakṣa’s Sons; Allegory of the World; Dakṣa Curses Nārada
श्रीशुक उवाच प्रतिजग्राह तद्बाढं नारद: साधुसम्मत: । एतावान्साधुवादो हि तितिक्षेतेश्वर: स्वयम् ॥ ४४ ॥
śrī-śuka uvāca pratijagrāha tad bāḍhaṁ nāradaḥ sādhu-sammataḥ etāvān sādhu-vādo hi titikṣeteśvaraḥ svayam
ศรีศุกเทวะกล่าวว่า: ข้าแต่พระราชา นารทมุนีผู้เป็นนักบุญที่ได้รับการยอมรับ เมื่อถูกทักษะสาป ก็กล่าวว่า “ตทฺ บาฑมฺ—เป็นเช่นนั้นเถิด” และรับคำสาปไว้ นี่แหละคำสรรเสริญของสาธุ—แม้มีกำลัง ก็อดทนและไม่สาปตอบ
As stated in Śrīmad-Bhāgavatam (3.25.21) :
FAQs
This verse highlights tolerance (titikṣā) as a defining quality of a true sadhu—enduring difficulties without losing spiritual steadiness.
Śukadeva describes Nārada as “sādhu-sammata,” approved by saintly persons, and notes that he firmly accepted the principle that real saintliness is shown through tolerance.
Practice steadiness in bhakti despite criticism, delays, or setbacks—responding without resentment, and continuing sincere chanting, service, and truthful conduct.