Shloka 28
Soma Pacifies the Pracetās; Dakṣa’s Haṁsa-guhya Prayers; Hari Grants Creative Power
मनीषिणोऽन्तर्हृदि सन्निवेशितं स्वशक्तिभिर्नवभिश्च त्रिवृद्भि: । वह्निं यथा दारुणि पाञ्चदश्यं मनीषया निष्कर्षन्ति गूढम् ॥ २७ ॥ स वै ममाशेषविशेषमाया निषेधनिर्वाणसुखानुभूति: । स सर्वनामा स च विश्वरूप: प्रसीदतामनिरुक्तात्मशक्ति: ॥ २८ ॥
manīṣiṇo ’ntar-hṛdi sanniveśitaṁ sva-śaktibhir navabhiś ca trivṛdbhiḥ vahniṁ yathā dāruṇi pāñcadaśyaṁ manīṣayā niṣkarṣanti gūḍham
ปรมาตมันองค์นั้นเองทรงขจัดมายาอันหลากหลายไร้สิ้นสุดของข้าพเจ้า และประทานประสบการณ์สุขแห่งนิรวาณ พระองค์ทรงถูกสรรเสริญด้วยพระนามอันศักดิ์สิทธิ์นานาประการ และทรงเป็นวิศวรูป ขอให้พระผู้มีพลังอาตมันอันพ้นคำบรรยายของอินทรีย์ทรงพอพระทัยในข้าพเจ้า
In his commentary to this verse, Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura uses the word durvijñeyam, which means “very difficult to realize.” The pure stage of existence is described in Bhagavad-gītā (7.28) , wherein Kṛṣṇa says:
FAQs
This verse says the Lord is seated within the heart, and the wise reveal His presence through discernment—like bringing out hidden fire from wood by proper effort.
In his Hamsa-guhya prayers, Daksha acknowledges that the Supreme is not merely external but is realized internally as Paramatma by those with true wisdom.
Cultivate steady inner practice—reflection, disciplined devotion, and mindful remembrance—so that spiritual awareness becomes “drawn out” from within rather than sought only outside.