Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 12
Vṛtrāsura Rebukes Indra; Heroic Combat and the Asura’s Pure Devotional Prayers
न सन्नवाहाय विषण्णचेतसे प्रायुङ्क्त भूय: स गदां महात्मा । इन्द्रोऽमृतस्यन्दिकराभिमर्श वीतव्यथक्षतवाहोऽवतस्थे ॥ १२ ॥
na sanna-vāhāya viṣaṇṇa-cetase prāyuṅkta bhūyaḥ sa gadāṁ mahātmā indro ’mṛta-syandi-karābhimarśa- vīta-vyatha-kṣata-vāho ’vatasthe
เมื่อพฤตราสูรผู้มีจิตใจสูงส่งเห็นช้างทรงของพระอินทร์เหนื่อยล้าและบาดเจ็บ และเห็นพระอินทร์เศร้าหมอง เขาจึงปฏิบัติตามหลักธรรมโดยงดเว้นจากการโจมตีซ้ำ พระอินทร์ฉวยโอกาสนี้ใช้พระหัตถ์ที่หลั่งน้ำทิพย์ลูบคลำช้าง เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดและรักษาบาดแผล จากนั้นทั้งพระอินทร์และช้างก็ยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง
FAQs
This verse shows Vṛtrāsura’s nobility: he refrains from striking Indra again when Indra is mentally dejected and unwilling to fight, highlighting compassion and honor even amid conflict.
Because Indra appeared viṣaṇṇa-cetā—downcast and not ready for combat—Vṛtrāsura, described as mahātmā, chose not to exploit that weakness.
Do not take advantage of others when they are vulnerable; act with restraint and integrity, even when you have the upper hand.