Shloka 22
Parīkṣit’s Vow on the Gaṅgā and the Advent of Śukadeva Gosvāmī
आश्रुत्य तदृषिगणवच: परीक्षित् समं मधुच्युद् गुरु चाव्यलीकम् । आभाषतैनानभिनन्द्य युक्तान् शुश्रूषमाणश्चरितानि विष्णो: ॥ २२ ॥
āśrutya tad ṛṣi-gaṇa-vacaḥ parīkṣit samaṁ madhu-cyud guru cāvyalīkam ābhāṣatainān abhinandya yuktān śuśrūṣamāṇaś caritāni viṣṇoḥ
ถ้อยคำของหมู่ฤๅษีนั้นไพเราะยิ่ง นัยลึกซึ้ง เหมาะสม และเป็นความจริงโดยสิ้นเชิง ครั้นมหาราชาปริกษิตผู้ปรารถนาจะสดับพระจริยาของพระวิษณุ (พระศรีกฤษณะ) ได้ฟังแล้ว ก็แสดงความยินดีสรรเสริญต่อมหาฤษีผู้สมควรเหล่านั้น และกล่าวด้วยความนอบน้อม
FAQs
This verse shows Parīkṣit’s eagerness to hear Viṣṇu’s pastimes from qualified, truthful sages and guru—highlighting attentive hearing as a primary practice of bhakti.
Because their counsel—along with his guru’s instruction—was sincere and authoritative, Parīkṣit respectfully responded, seeking the proper spiritual solution through Viṣṇu-kathā.
Seek guidance from authentic teachers and sincere devotees, and regularly hear or study Viṣṇu/Kṛṣṇa’s teachings and pastimes with focused attention to cultivate devotion and clarity.